Uncategorized

Wegstop-doosje

Geplaatst
https://wopicoaching.nl/wp-content/uploads/2018/03/1.jpg

Vannmorgen zat ik in de auto op weg naar een klant. Met mijn hoofd ver weg in gedachten en mijn gevoel verstopt in het oh zo vertrouwde wegstop-doosje volgde ik de route die mijn telefoon aangaf. Ergens onderweg gebeurde het…ik voelde heel kort mijn gevoel. De tranen kwamen op…en poef weg was het weer. Ik moest tenslotte op de weg letten en met tranen in mijn ogen lukt dat toch echt wat minder goed. Om ongelukken te voorkomen, stopte ik mijn gevoel weer terug in mijn vertrouwde doosje en concentreerde ik mij weer op mijn weg.

Een hele vertrouwde actie dat wegstoppen van mijn gevoel. En zo fijn om dan zo’n wegstop-doosje te hebben. Heb jij die ook? Stop jij ook jouw gevoel ergens in, zodat je het niet hoeft te voelen? Gevoel is vaak ook zo confronterend, doet soms zo’n pijn, geeft vaak tranen en kan heel diep geworteld zijn. Het raakt soms echt de kern van wie je bent. We weten het heel goed, maar toch lonkt telkens weer dat vertrouwde wegstop-doosje. Omdat je kinderen iets aan je vragen, een klant antwoord wil op zijn vraag, het huis gepoetst moet worden, je administratie op je ligt te wachten, je een afspraak hebt….weet je het maakt ook niet uit. Tegenwoordig is alles wel een excuus om dat doosje lekker vertrouwd dicht te laten. Tenminste bij mij. En ook wel in deze maatschappij, want hoe gevoelig is die nou?!? Hoe is dat bij jou? Herken jij ook een wegstop-doosje? Zo ja, durf jij jouw doosje open te maken? Durf jij jouw gevoelens te voelen? Ik vaak niet, want het doosje dicht laten geeft ook enigszins een veilig gevoel. Daar heeft het zijn plek. Ken ik zijn vorm en weet ik waar ik aan toe ben. Maar hallo, jij daar, klop klop: wordt het niet eens tijd dat je dat doosje opent en in alle eerlijkheid voelt en ziet wat er zich in je leven afspeelt. Mijn duiveltje zegt: nee, niet doen, dan komen weer al die tranen en daar word je zo ongelukkig van. Mijn engeltje roept: ja, want dan doe je eindelijk recht aan alles emoties, die je voelt en die gezien mogen worden. En weet je wat die 2 doen, die bekvechten wat af in mijn hoofd. Vermoeiend hoor. Ook dat nog. Nu heb ik een overvol wegstop-doosje én chaos in mijn hoofd door die 2 betweters. Bah! Heb jij ook zulke stemmetjes in je hoofd, die voor extra chaos zorgen? En durf je daarnaar te luisteren? Durf je de wijze raad van 1 van die stemmetjes te volgen?

Ik ben nu zelf echt op een punt aangekomen dat ik voel dat ik mijn wegstop-doosje echt moet gaan openen. Pff, wat vind ik dat eng en spannend. Er zit zoveel in. De pijn gaat zo diep. En wat dan? Hoe ga ik alles een plekje geven? Hoe zorg ik dat ik er goed uitkom? Ik deze ervaring gebruik om mijn doosje voortaan open te houden? Nou, die conclusie had ik deze week al wel getrokken. Ik heb begeleiding nodig, want dit kan ik niet alleen. En wat een drempel was dat zeg. Torenhoog voelt die drempel…het toegeven dat ik het niet alleen kan. Ik hulp mag vragen. So, wat ben ik daar slecht in. En toch heb ik deze week een coach benadert met de vraag om mij te helpen. Mij te helpen met het verwerken van het verlies van mijn beste vriendin. Mij te helpen met het omgaan met mijn dierbare zieke vader. Mij te helpen met de veranderende familiedynamiek. Een weet je waarom: ondanks het dichte wegstop-doosje beheersen deze gebeurtenissen momenteel mijn hele leven. Ik voel de druk achter mijn ogen, de enorme pijn in mijn rug, de negatieve stemming in mijn hoofd en ik zie dat ik met mijn bedrijf geen enkele stappen kan zetten. En dat …frustreert zo enorm. Ik wil vooruit, zowel persoonlijk als met mijn bedrijf. Ik wil stralen, knallen en iets betekenen voor de wereld. -U go girl- Dat gevoel. Maar…dan wel aan een veilige hand. Ik heb nu echt iemand nodig, die met mij meewandelt op mijn levensreis. Die samen met mij mijn drempels bekijkt én overwint. Die mij het vertrouwen geeft dat ik dit alles een plekje kan geven en mij leert hoe ik kan blijven staan in al dit geweld. Dat ik én mijn bedrijf een boost kan geven én mijzelf weer kan laten stralen. Oh man, wat hoop ik dat ik snel reactie krijg van die coach, er een match is en ik haar mijn hand kan geven, zodat zij mij op weg kan helpen. Pff…dit lucht zo op. Om hulp vragen, maar waarom is dat zo’n moeilijke stap. Waarom wil ik altijd alles alleen kunnen? Is dat iets wat ons geleerd is? Moet dat? Of mag het ook anders? Hoe is dat voor jou? Loop jij jouw levensweg alleen? Of durf je hulp in te schakelen? En welke hulp dan? Kies je dan voor familie/ vrienden of een professional?

Weet je, uiteindelijk maakt het niet uit welke keuze je maakt, zolang je je maar beseft dat ook jij vaak een wegstop-doosje hebt in het drukke bestaan van alledag. En als je dit doosje dan ook nog van het slot durft te halen, ben je al een stap in de goede richting. De stap naar het vragen om hulp volgt dan als vanzelf. Echt! Ook jij kunt dit! Je hoeft het niet alleen te doen! Ook jij mag je geborgen voelen op jouw levensweg en je gevoelens in de handen van je medereiziger leggen. Zie je wegstop-doosje, haal het van het slot en begin te lopen….je metgezel zal als vanzelf je levenspad kruisen.

Mijn wegstop-doosje is nu in ieder geval van het slot en dat lucht op. Nu blijven lopen en mijn metgezel op mijn levensweg ontmoeten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *